Ze noemen me Baboe

In het archief van Eye ligt een schat aan beelden opgeslagen van het leven in het vooroorlogse Indonesië, toen nog Nederlands-Indië. Regisseur Sandra Beerends vertelt aan de hand van die doorkijkjes naar het koloniale Nederlandse verleden het aangrijpende en enerverende verhaal van de Javaanse baboe Alima.

Alima's karakter was eigenlijk van meet af aan strijdig met haar nederige positie van baboe (kindermeisje). Maar er was voor haar geen andere manier om aan een gedwongen huwelijk te ontkomen. Ze trad in dienst bij een Nederlands gezin en reisde met hen mee naar Nederland, waar ze werd aangestoken door het onafhankelijkheidsstreven van Indische studenten. Terug in Indië werd ze ogenblikkelijk meegesleurd in de maalstroom van de geschiedenis. 

onafhankelijkheid

Uit archiefbeelden, aangevuld met muziek en audiocommentaar, reconstrueert Beerends Alima's lotgevallen ten tijde van de Japanse bezetting, de daaropvolgende onafhankelijkheidsstrijd en de politionele acties waarmee Nederland zijn koloniale bezit probeerde veilig te stellen. Nadat haar geliefde, de verzetsstrijder Riboet, was gesneuveld, bleef Alima alleen achter met een dochter. Zeer tegen de zin van haar familie koos ze ervoor als alleenstaande moeder verder te gaan.

persoonlijke strijd

Ze noemen me Baboe is meer dan alleen een documentaire over een episode uit de overzeese Nederlandse geschiedenis. De film laat zien hoe de politieke strijd voor onafhankelijkheid zijn tegenhanger vond in de persoonlijke strijd van een vrouw die weigerde zich bij de status quo neer te leggen en net als haar land voor zichzelf koos.